Ik houd van het moment waarop iets gewoons ineens bijzonder wordt. Vaak gebeurt dat niet op de plekken waar je het verwacht.
Een oude ruïne tegen een blauwe lucht. Gras dat beweegt in het licht. Een roestige paal naast tere bloemetjes. Een provisorische plek om even op adem te komen. Juist daar begint voor mij het verhaal.
Fotograferen is voor mij geen jacht op het perfecte plaatje. Het is vertragen. Goed kijken. En soms ontdekken dat rafelranden, stilte en toeval meer vertellen dan alles wat netjes is uitgedacht.
Water, wind, bergen, kusten en wegen zonder strak plan. Onderweg zijn maakt mijn blik losser. Alsof er meer plek ontstaat om te zien wat er werkelijk is.
Ik hou van plekken die niet schreeuwen om aandacht. Van landschappen waarin je even klein mag zijn. Van onverwachte stops waar later juist de mooiste herinnering aan blijkt te kleven.
Een kleine verzameling van onderweg en dichtbij. Geen vaste categorieën — wel steeds dezelfde nieuwsgierigheid.
Ik maak graag ruimte voor toevalligheden. Voor een beeld dat eigenlijk niet in het plan stond. Voor iets grappigs, ongemakkelijks of een tikje eigenwijs. Daar zit vaak precies het leven in.
Krid is mijn plek voor alles wat ik met andere ogen wil bekijken: fotografie, natuur, reizen, kleine vondsten en gedachten die onderweg ontstaan.
In mijn dagelijks leven hou ik van verbinden, ordenen en dingen in beweging krijgen. Hier mag juist het andere deel meer ruimte krijgen: kijken zonder meteen op te lossen, maken zonder dat het nuttig hoeft te zijn, en volgen waar mijn nieuwsgierigheid naartoe wil.
Ik voel me thuis tussen natuur en mensen, tussen plannen en vrijheid, tussen nuchterheid en intuïtie. Misschien is dat precies waar met andere ogen over gaat: ruimte maken voor meer dan één manier van kijken.